... το φθινόπωρο λίγο απότομα, 8υμή8ηκα πάλι εκείνο το μουντό γκρίζο χρώμα του καιρού , ανάμεικτο με το λευκό της ομίχλης , που κάνει την ατμόσφαιρα (άκου λέξη ατμό-σφαιρα πραγματικά τα βράδια του χειμώνα , η βουλγαρία θαρρείς βγάζει ατμό) ακόμα πιό καταθλιπτική.
Περιμένουμε το κατάλευκο του χειμώνα , με ανυπομονησία . Είναι πιό υποφερτή αυτή η χώρα , όταν το χιόνι καλύπτει την ασχήμια της. Όσο και να την έχω μισήσει στο παρελθόν, πλέον αρχίζω να την ανέχομαι , για να μην πώ την αγαπάω, σαν την σύζυγο που παντρεύεσαι από συνοικέσιο. Στην αρχή σου είναι δύσκολο , μα περνώντας ο καιρός , το συνη8ίζεις τόσο , που γεννάται μια αυταπάτη έρωτα.(Το παράδειγμα είναι βίωμα, κληρονομιά των γονιών μου).
Εμείς οι άνθρωποι έχουμε το προτέρημα της προσαρμογής...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου