c'est la vie

Ποιός περίμενε, ότι το μεγάλο μάθημα θα το έπερνα από μια μικρή πρόταση και από δυό ανθρώπους απλούς. Απλούς στον τρόπο ζωής τους, πατέρας και γιός , σύνθετοι βέβαια ώς ελεύθεροι επαγγελματίες μια και η δουλειά που κάνουν ως έιτζεντ επίπλων , όπως την κάνουν είναι εξαιρετικά δύσκολη. Τρέξιμο πολύ, γνώστες από εικοσαετίας της αγοράς , με γραφεία στην ευρώπη , με πωλητές κλπ κλπ. Όλα αυτά για ένα καλό μεροκάματο(όχι ενδεχομένως πολύ παραπάνω από τα 3000 που πολλοί πιστεύουν ότι βγαίνουν εύκολα).

Μακρυά από την δική μας ιδιοσυγκρασία (έτσι νοιώ8ουμε εμείς οι έλληνες , οι άλλοι είναι ξενέρωτοι) ώντας γάλλοι.

Χαζ0-έπεζα με τον Φρέντερικ, κάνοντας πλάκα, λέγοντας του ότι την επόμενη φορά που θα πάμε στο Παρίσι και θα έχουμε προσωπικό χρόνο, θα επισκεφτούμε το σεξ μουσείο της πόλης.

Είδα ότι δεν είχε πολύ κέφι , δεν είχα καταλάβει ότι μόλις είχε δεχθεί ένα τηλεφώνημα ,που του ανάγγειλε το θάνατο ενός πολύ καλού του φίλου. Καλού και νέου.

Ξέσπασε σε κλάματα ξαφνικά και εμείς παγώσαμε όταν μας είπε τι συνέβει. Η απόγνωση, ήταν χαραγμένη τόσο βαθιά στο προσωπό του που τα χαρακτηριστικά του είχαν στιγμιαία αλλοιωθεί.

Ο πατέρας του ο ζαν πώλ, πλησίασε ανήσυχος ρωτώντας τι συνέβει. Μόλις έμα8ε.. είπε το εξής του Φρέντερικ.

-"καταλαβαίνω ότι πονάς , αλλά θυμίσου η ζωή είναι μπροστά! έτσι είναι η ζωή"

-το ξέρω πατέρα, έχεις δίκιο , η ζωή είναι μπροστά , ναι η ζωή είναι μπροστά, η ζωή είναι μπροστά, έτσι είναι, μόνο λίγο να συνέλθω , η ζωή είναι μπροστά.

Καταλάβαμε ότι την έκφραση αυτή , ο Ζαν Πώλ την είχε χρησιμοποιήσει πολλές φορές σε δυσκολίες και την είχε διδάξει στα παιδιά του . Προφανώς είναι μια έκφραση που είναι σκληρό να την αποδεχτείς και να την υιοθετήσεις, όταν βιώνεις μια μεγάλη απογοήτευση. Με την επανάληψη της , την πίστεψε και συνήλθε.

" Η ζωή είναι μπροστά , έτσι είναι η ζωή"

Αφήνοντας τον λίγο μόνο να τηλεφωνήσει και να προσαρμοστεί με το κακό μαντάτο, ο πατέρας ζαν πώλ μου είπε. δημήτρη, είμαι πατέρας, ξέρω ότι με αυτό που είπα δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα, αλλά ώς πατέρας έχω αυτή τη χαζή υποχρέωση.

Προσπάθησα να σκεφτώ την συνηθισμένη αντίδραση που θα είχα εγώ ή ενδεχωμένως κάποιοι σαν εμένα, σε ανάλογη περίσταση. Την συμπαράσταση...

Η βραδυά συνεχίστηκε με φαγητό , πολύ και καλό κρασί.

ποιό ήταν το μύνημα που πήρα?

ότι έγινε , έγινε, η ζωή είναι μπροστά , τίποτα δεν έρχεται πίσω με κλάψες(μη χρησιμοποιήσω και το δεύτερο συνθετικό που προσδιορίζει πιό σωστά την κλάψα).

αυτό που πρέπει να κάνουμε στα δύσκολα, είναι να αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε τόσο δυνατοί για να το ανατρέψουμε , άρα δεν έχει νόημα η καρμιριά και προχωράμε μπροστά δυνατοί για να κατακτήσουμε τους πολύ μικρούς μας στόχους, την υποχρέωση μας να συνεχίσουμε την ζωή μας έστω και αν είναι σκληρή. Κυρίως γιατί είναι...