τον επόμενο Ιούλη

Βρισκόσουν στα 2 μέτρα απόσταση και μιλούσαμε με τη φιλενάδα, κάπου νότια πελοπόννησο , σε μια αυλή του εξοχικού που κάναμε τις πρώτες μας διακοπές.
Οι ματιές μας διασταυρώνονταν κάθε 2 δευτερόλεπτα, και ήταν γλυκά άγριες , παθιασμένα ερωτικές.
Δύσκολη εποχή , αλλά δεν πέρναμε χαμπάρι τίποτα. Μια στιγμή, όσο παίζαμε ρακέτες στην παραλία, μου’ δωσες μια ματιά! Την έχω ζωντανή ακόμα στη μνήμη μου, μια ματιά τόσο ερωτική που στιγμάτισε το μέλλον.

Είπα θα την παντρευτώ την θέλω!

Λίγο πιο πάνω ήταν ένα όμορφο παρεκκλήσι ε? Το θυμάσε?
Έξω από το παρεκκλήσι , πιάσαμε κουβέντα.

Ψαχνόμαστε ποιός θα το φέρει πρώτος, ήταν τόσο νωρίς μόλις 3-4 μήνες γνωριμίας και το θέμα «γάμος» είχε ήδη γελοιοποιηθεί , σε σημείο που ακούγαμε κλάξον αυτοκινήτων και μουτζώναμε , «μαλάκες τι κάνουν»? λέγαμε...

Βλέπεις , με έναν πρώην γάμο ήδη στην πλάτη μας και με “κατεστραμμένα” αρκετά χρόνια ζωής και για τους δυό μας , ξέραμε ότι οι γάμοι, είναι αυταπάτη και ουτοπία .

-εδώ θα σε παντρευτώ!
Μου είπες θέλοντας να τεστάρεις τις προθέσεις μου,δεν το είχες σκεφτεί σοβαρά, ήθελες απλά να παίξεις με την απάντηση μου, να διασκεδάσεις με έναν γελοίο άντρα που θά ξερόβηχε με αυτό που είπες και θα έλεγε χίλιες δύο βλακείες για να ξεφύγει από την δύσκολη θέση.

-τον επόμενο Ιούλιο!
Σου απάντησα.

Είδα ότι σοκαρίστηκες με την απάντηση μου και το επόμενο κλάσμα του δευτερολέπτου άστραψαν τα μάτια σου.

Μπορεί να αθετήσαμε το λόγο μας στον άγιο του παρεκκλησιού, αλλά κρατήσαμε το λόγο μας στον έρωτα.Και ναί , φορτώσαμε την tigra με μια βαλίτσα τον επόμενο Ιούλη, και πήγαμε πατριαρχείο .

Από τότε και μετά ο κόσμος μικραίνει διαρκώς. Οι αποστάσεις γίναν παιγνίδι, τα θέλω μας εύκολα, η ζωή μας περιπέτεια.
Από τότε, κάνουμε αυτό που ονειρεύομασταν από παιδιά, ζούμε τη ζωή όπως την θέλαμε , όχι γιατί είναι εύκολη-κάθε άλλο , αλλά γιατί «τραβήξαμε» ο ένας τον άλλον από την μιζέρια των ουτοπιστικών «θέλω».

Hey , χρόνια μας πολλά!!!