ο μικρός βούδας

Όταν γεννήθηκε ο πρίγκηπας, ο βασιλιάς και η βασίλισα θέλησαν να τον μεγαλώσουν με όλα τα καλά . Φορούσε τα καλύτερα ρούχα , του έφεραν του κόσμου τα καλά για να 8ραφεί και ο περίγυρος του, ήταν μόνο όμορφοι καλοντυμένοι άνθρωποι. Ο μικρός πρίγκηπας μεγάλωνε σαν "πρίγκηπας" εννοείται και στον δικό του κόσμο όλα ήταν τέλεια.

Στην εφηβεία του , όπως όλοι οι θνητοί έφηβοι πρίγκηπες και μή, άρχισε να βαριέται στο παλάτι και θέλησε να το σκάσει για να δεί τον κόσμο.

Σουλατσάροντας στην πόλη, συνάντησε περίεργα πράγματα, φτώχεια, λέπρα , ανθρώπους με σκισμένα ρούχα, όλη τη δυστυχία της γής με μιάς . Κοίτα , σκέφτηκε, τι είναι όλα αυτά? πως είναι δυνατόν να ζεί ο κόσμος έτσι? γιατί εγώ έως τώρα νόμιζα ότι η πραγματική ζωή ήταν ίδια με την δική μου?

Και αποφάσισε να φύγει από το παλάτι και να ζήσει την πραγματική ζωή, φτωχός ανάμεσα σε φτωχούς, να σταματήσει να ζεί στο αποστειρωμένο περιβάλλον του παλατιού .

Μια μέρα στο ποτάμι της προσευχής , εκεί που οι φτωχοί ημίγυμνοι συνάνθρωποί του εξάγνιζαν τις αμαρτίες τους, είδε στη μέση του ποταμού μια βάρκα όπου επιβάτες ήταν ένας δάσκαλος μουσικής και οι μαθητές του.

Κάποιοι μαθητές προσπαθούσαν να παίξουν τα έγχορδά τους , αλλά οι χορδές ήταν πολύ τεντωμένες και ο ήχος έβγαινε άγριος και φάλτσος, ενώ κάποιοι άλλοι με τις χορδές εντελώς χαλαρές έπαιζαν έναν ήχο ξεκούρδιστο άσχημο.

Ο δάσκαλος , τους εξήγησε ότι οι πρέπει να κουρδίζουν τα όργανα τους κάπου στη μέση, ούτε σφιχτά ούτε χαλαρά και αμέσως οι ήχοι τους έγιναν γλυκύτεροι και η μελωδία άρχισε να δημιουργήται.

Ο πρίγκηπας κατανόησε ,παρατηρώντας το γεγονός , ότι η ισσοροπία ανάμεσα στο ιδεατό και το εφικτό είναι αυτή που δίνει την την γαλήνη στην ψυχή του ανθρώπου.