η μικρή φτωχή αυλή μας

Τριάντα πέντε χρόνια και βάλε ακόμα λίγα, πέρασαν από τότε που παίζαμε μπακότερμα (ο τερματοφύλακας έπεζε και μέσα και δεν είχε διακαίωμα να αποκρούσει με τα χέρια ) στην αλάνα της γειτονιάς μου, ¨στου αμερικάνου¨ όπως λέγαμε μη γνωρίζοντας γιατί ονομαζόταν έτσι. Στο μικρό αθώο κεφαλάκι μας , του αμερικάνου, ήταν το γήπεδο, πως λέμε στη λεωφόρο.

Ο αμερικάνος λοιπόν , ήταν ένας έλληνας μετανάστης, που είχε εκείνο το τεράστιο οικόπεδο και μαζί και ένα μεγάλο κτήμα , συνέχεια του οικοπέδου , που ήταν οι όχ8ες ενός ρέματος.

Αυτό το ρέμα σήμερα, που εκεί παίζαμε πόλεμο και αποτελούσε για μας έναν ολόκληρο κόσμο για εξερεύνηση, είναι γεμάτο πολυκατοικίες δεξιά και αριστερά του, και το ίδιο το ρέμα έγινε ένας ωραίος ασφαλτοστρωμένος, διπλής κατεύθυνσης δρόμος.

Στου αμερικάνου λοιπόν, παίζαμε με τον φίλιππα , τον κώστα ,τον ανδρέα και άλλους κολητούς, όχι μόνο μπάλα, αλλά και μήλα και κάναμε και στοίβο παρακαλώ!

Οπως άλμα είς μήκος, εγώ εκεί ήμουν καλός,( στο ποδόσφαιρο με φωνάζανε ¨ματσόλα¨, νομίζω ήταν ένας ιταλός παίχτης της εποχής του ' 70, που δεν μπορούσε να πετύχει την μπάλα όταν σούταρε, δεν θυμάμαι κιόλας καλά , αλλά σίγουρα εγώ δεν μπορούσα να την πετύχω), άλμα είς ύψος κλπ.

Από του αμερικάνου βγάλαμε και επαγγελματία ποδοσφαιριστή παρακαλώ , τον βασιλόπουλο, παίχτη της παναχαικής και αργότερα της αεκ, αν δεν με απατά η μνήμη μου.

Του αμερικάνου λοιπόν , βρισκόταν σε μια γειτονιά της πάτρας, την αρόη. Δύσκολα χρόνια εκείνα του ΄70, ούτε πλειστεισον, ούτε νάικι και αντίντας, ψυγείο με πάγο, τον πρόλαβα τον παγωτατζή που φώναζε κά8ε πρωί, ¨οοοοο πάααγοςςςςς¨, για να μη σας πω για τα τσίτσιρι, τα τσίτσιρι ήταν κάτι αγριόχορτα, που τα πουλούσε ένας παππούς κά8ε απόγευμα , περνώντας από τη γειτονιά με το γαιδουράκι του και ήταν τόσο φτηνά που η μανάδες μας έδιναν αδιαμαρτύρητα χαρτζηλίκι να αγοράσουμε. Ήταν σα να λέμε για μας τότε , το αντίστοιχο για τα σημερινά 7χρονα , κλαμπ σάντουιτς.

Πέρασαν τα χρόνια εκείνα λοιπόν, σχεδόν σβήστηκαν από τη μνήμη, οι 7χρονοι εκείνοι κολητοί, μεγάλωσαν , χάθηκαν αναμεταξύ τους, παντρεύτηκαν , κάναν δικά τους παιδιά , χώρισαν, ξαναπαντεύτηκαν, άλλοι αποκαταστάθηκαν οικονομικά , τα γνωστά της ζωής, που σε παίρνει στα γρανάζια της και σε κυλάει , σε κυλάει και χάνεσαι, ξεχνάς ποιός είσαι γιατί ξεκόβεις από το παρελθόν , μεγαλώνεις και είσαι άλλος .

Το τζιπ ματαιόδοξα πάρκαρε έξω από το μικρό καφέ του μπόικο όταν ¨έσκασε¨ η πρόσκληση, πάμε να παίξουμε ποδόσφαιρο θά΄ρ8εις?

-που να έρθω βρε παιδιά για ποδόσφαιρο? πρώτα πρώτα, δεν έχω παπούτσια, ένα σορτς κάτι
και δεύτερον , (δικαιολογία για να αποφύγω ) έχω να παίξω πολλά χρόνια μπάλα, θα σας μείνω στο γήπεδο.

-Πάμε είπε η παρέα , παπούτσια θα βρούμε και αμέσως έπεσαν τα τηλέφωνα στους κολητούς , παιδιά, 43-44 νούμερο για τον δημήτρη .

Και να και οι φανέλες να και τα σορτς , δεν μπορούσα να αρνηθώ...

Το γήπεδο ήταν χειρότερο από τον κήπο του εργοστασίου... ένα γκαζόν , τι γκαζόν αγριοχόρταρα δηλαδή 15 πόντοι ψηλά και κάτω από τα αγριοχόρταρα, έναν έδαφος όλο αυλάκια ότι πρέπει να σπάσεις πόδι .

Και χωριστήκαμε ομάδες σαν τα παιδιά στου αμερικάνου και παίξαμε σα μωρά με φωνές και φιγούρες ποδοσφαιρικές και βάλαμε γκόλ, γελάσαμε , εγώ πάλι δεν μπορούσα να βρώ την μπάλα , ο δικηγόρος μας εκεί, συμπαίχτης μου, ο μπόικο ο στανισλάβ, ο χαζοτσίτσο που έπεξε ξυπόλυτος παρακαλώ, όλοι συγχωριανοί. Και μετά ιδρωμένοι με κομμένη την ανάσα, γυρίσαμε στο καφέ και ο μπόικο επέμενε να πάμε στη πισίνα του χωριού, εδώ τα χωριά έχουν πισίνες γιατί η περιοχή έχει μεταλικά νερά.

Που να πάμε ρε μπόικο? δεν έχω μαγιώ...
Πάμε να αγοράσουμε ένα μαγιώ ρε δημήτρη, θα σου κάνει καλό τώρα να πέσεις στην πισίνα θα ξεκουραστείς, θα νιώσεις άλλος άν8ρωπος.

Δεν ήθελα να τον βάλω σε κόπο και πήγαμε στην πισίνα , να του κάνω το χατήρι, σαν αλβανός που μόλις πέρασε τα σύνορα ήμουν, με το ποδοσφαιρικό σορτσάκι που μου δάνεισε ο στανισλάβ , 1, 90 και 130 κιλά παλικάρι( ο στανισλάβ), φανταστείτε πως ήμουν.

Και πέσαμε στο μεταλικό ζεστό νερό της πισίνας ιδρωμένοι, κολυμπήσαμε , χαλαρώσαμε , οι δυό μας , μιά απόλαυση που δεν φαντάζεστε.

Και μετά στη μπάμπα νικολίνκα στη μάνα του μπόικο να φάμε καίσια και ξανά στο καφέ να συναντήσουμε την παρέα.

Και σήμερα, επειδή περάσαμε καλά θα ξανακάνουμε το ίδιο, αχόρταγα σαν τα μικρά παιδιά που δεν χορταίνουν το παιγνίδι...